The present research was conducted with the aim of the relationship between social factors and family VIOLENCE against children (child abuse). The used method was a survey and the data collection tool was also a questionnaire. From a total of 155 families with a history of child abuse based on the social emergency statistics of Tehran in the last 6 months of 1397, 110 families (parents with one or more children) were selected in District 9 of Tehran Municipality. The random sampling method was simple. In the present study, children under 11 years (6-11 years) were defined as the age range of children and family VIOLENCE was also defined as VIOLENCE applied by parents, older siblings. Research hypotheses were tested with SPSS statistical software through Pearson's correlation coefficient. The results showed that the experience of VIOLENCE has a positive relationship with psychological VIOLENCE, physical VIOLENCE, neglect against children and family VIOLENCE against children. In other results, it was found that VIOLENCE-oriented mentality has a positive relationship with psychological VIOLENCE, physical VIOLENCE, neglect against children and family VIOLENCE against children. In the continuation of the obtained results, the positive relationship of family problems with mental VIOLENCE, physical VIOLENCE and neglect against children and family VIOLENCE against children was confirmed and it was found that gender stereotypes have a positive relationship with mental VIOLENCE, physical VIOLENCE and neglect against children and family VIOLENCE against children. Finally, in the main hypothesis, the results showed: social factors have a positive relationship with psychological VIOLENCE, physical VIOLENCE and neglect against children and family VIOLENCE against children.

The present research studied the (causal, contextual, and intervening) conditions, strategies, and consequences of VIOLENCE in the lives of child wives in Chabahar city, conducted with a qualitative methodology based on grounded theory. For this purpose, in-depth semi-structured interviews were conducted with 28 child-married girls in Chabahar city who were selected through theoretical sampling and snowball method. The analysis of the data in the framework of the three-level open, axial and selective coding system showed that gendered inequality and discrimination, women's inferiority, men's value, the culture of silence and the culture of VIOLENCE play a role in the experience of child-wives in terms of VIOLENCE (causal conditions), which leads to a type of increased, double VIOLENCE for them (core category); VIOLENCE that operates within the framework of the family institution, the main mechanism of which are previous traditions and rules, and the perpetrators of which are men and women who were themselves the victims of the same traditions and rules that they have, now, internalized and used again against their daughters. This increased VIOLENCE happens in a context where patriarchy is widespread (contextual conditions) and due to the generalized self-deprecation among child wives (intervening conditions), they may attempt to escape, get separated, threaten, and commit suicide (strategies), and these actions have consequences such as symbolic, physical, and sexual VIOLENCE and even social isolation (consequences).

1مقدمه: همسر آزاری یک معضل مهم سلامت عمومی است که به طور گسترده ای زنان را تحت تأثیر قرار می دهد. شناسایی میزان گستردگی این مشکل در جوامع مختلف و عوامل مرتبط با آن ضروری است. مطالعه حاضر با هدف بررسی همسرآزاری و عوامل مرتبط با آن انجام شده است. مواد و روش کار: در این مطالعه که به صورت توصیفی- تحلیلی (مقطعی) انجام گرفت، تعداد 388 نفر از زنان متأهل سنین باروری شهرستان پردیس استان تهران در سال 1402 به روش نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. داده ها با استفاده از یک پرسشنامه مطلوب که شامل دو بخش عوامل اجتماعی - جمعیت شناختی و حل تعارض بود، جمع آوری گردید. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از تحلیل رگرسیون خطی مدل همزمان و با استفاده از نرم افزار 16SPSS انجام شد. یافته ها: شیوع خشونت جسمی 35/8%، آسیب جدی 19/6%، روانی 67/8%، جنسی 28/6% و شیوع کلی همسرآزاری 71/9% بوده است. اگرچه، تحصیلات زنان و همسرانشان، شغل همسر، وضعیت اقتصادی، محل زندگی، نسبت فامیلی با همسر، سن ازدواج و سابقه بیماری با همسرآزاری و مؤلفه های آن ارتباط معنی دار داشت، اما تنها شغل همسر 19% و محل سکونت 12% تغییرات همسرآزاری را به طور معنی دار پیش بینی می کنند. نتیجه گیری: یافته های پژوهش حاضر نشان داد که همسرآزاری و انواع آن در زنان شهرستان پردیس شیوع بالایی دارد و همسرآزاری و مؤلفه های آن با برخی عوامل جمعیت شناختی اجتماعی به ویژه وضعیت اقتصادی ارتباط داشت و افزایش آگاهی و اطلاعات در این زمینه می تواند در پیشگیری و مدیریت این پدیده مؤثر باشد.

بد رفتاری با زنان در محیط خانواده، در همه کشورهای جهان مساله ای کاملا رایج و دارای عواقب و نتایج وخیمی است. اگر چه خشونت علیه زنان در خانواده از قدیم الایام وجود داشته اما تنها چند سالی است که کشورهای مختلف جهان آن را به عنوان مساله مهمی تلقی کرده و به اقداماتی به منظور رسیدگی به وضعیت بغرنج زنان قربانی سوء رفتار دست زده اند.اگر چه در آمارهای رسمی به آمارهای خشونت علیه زنان در ایران اشاره ای نشده است اما پژوهش ها نشان می دهد که هر بار که مطالعات یا تحقیقاتی در این مورد انجام می پذیرد، دامنه وسیعی از خشونت مشاهده می شود. هر چه جامعه فقیرتر، سنتی تر و از نظر سطح فرهنگی پایین تر باشد، فراوانی و شدت خشونت علیه زنان بیش تر و عوارض آن نیز چشم گیرتر است.خشونت علیه زنان ضربات جبران ناپذیری بر پیکر خانواده و جامعه وارد می کند و تأثیر سوء بر فرزندان بر جای می گذارد. از این رو برای رفع این معضل و به منظور مقابله با خشونت های خانوادگی و حمایت از زنان قربانی باید اقداماتی صورت گیرد. این مقاله واکنش هایی را که در قبال این پدیده می توان اتخاذ کرد بررسی کرده است.

خشونت خانگی علاوه بر آن که عرصه زندگی را برای زن و شوهر تنگ می کند، اثرهای گوناگون و قابل توجهی بر کودکان و نوجوانان شاهد این خشونت به جای می گذارد که نه تنها زندگی حال و آینده آنان، بلکه جامعه را نیز به مخاطره می افکند.شمار قربانیان خشونت خانگی پیوسته رو به افزایش بوده و از این رو در اغلب کشورهای جهان راهکارهایی به منظور مقابله با پیامدهای این پدیده اندیشیده شده است.اگرچه این واقعیت قابل انکار نمی باشد که زمینه خشونت در جامعه ما بیش از آنکه به اختلالات روانی برگردد ناشی از شرایط عاطفی، احساسی، اجتماعی و تربیتی خانواده یا والدین می باشد اما درصدی از این موارد بروز خشونت در قالب شکایت کودک آزاری به سازمان پزشکی قانونی منتهی می شود. تشخیص صحت و سقم کودک آزاری بر اساس تعاریف بین المللی و شرایط اجتماعی جامعه و نیز تشخیص ابتلای پدر و مادر به اختلالات روانی - خلقی بر عهده کارشناسان پزشکی قانونی خواهد بود که با مداخله خود به عنوان کارشناس زمینه فعالیت دادگاه را برای مداخله در جهت کاهش میزان خشونت خانوادگی و مضرات و عوارض آن بر کودکان فراهم خواهند نمود.در کشور ما نیز مداخله نهادهای مختلف از جمله آموزش و پرورش، نیروی انتظامی و قوه قضائیه، برای کاهش میزان تاثیر خشونت خانگی بر فرزندان بسیار ضروری می نماید.هدف از این مداخله، حمایت از کودک یا نوجوان شاهد خشونت خانگی از طریق درمان فرد خشن و یا برخورد مناسب قانونی با وی خواهد بود.

هدف و زمینه: اگرچه خشم یک هیجان به هنجار است، اما خشونت برای دیگران آسیب و تخریب به  بار می  آورد و به فرد خشونت  طلب صدمه وارد می  کند. هدف اصلی این پژوهش مطالعه کیفی ماهیت خشونت در خشونت  طلب  های تکانه  ای محکوم به ضرب و شتم بود. روش تحقیق: جامعه پژوهش زندانیان محکوم به ضرب و شتم بودند که به روش نمونه  گیری قضاوتی و استراتژی نمونه  گیری نظری انتخاب شدند. در نهایت، 32 نفر از زندانیان خشن به قضاوت مسئول زندان که بین 18 تا 30 سال سن داشتند و بین 6 ماه تا 5/2 سال محکوم شده بودند، در این پژوهش شرکت کردند. روش: پژوهش حاضر از نوع پژوهش  های کیفی بود و تحلیل داده  ها به روش گلیزری انجام شد. داده  ها با کدگذاری واقعی که دارای دو مرحله کدگذاری باز و کدگذاری محوری است، تحلیل گردید. یافته  ها: نتایج تحلیل داده  ها نشان داد آسیب  شناسی روان  شناختی می تواند آغاز کننده چرخه خشونت-پشیمانی شود. تهییج مفرط تسریع  کننده و ادامه بخش چرخه خشونت پشیمانی است. آسیب  شناختی روان  شناختی اولیه متشکل از عوامل ژنتیکی و بین فردی در دوران کودکی است که خشونت را در اوایل بزرگسالی تسریع می  کند. تهییج مفرط به دلیل عوامل متعدد مانند نقص مهارت  های فردی، اختلالات شناختی، نقص اخلاقی و تعاملات نامعقول بین فردی به  وجود می  آید. نتیجه گیری: چنانچه از یافته  های پژوهش برمی  آید عوامل موثر در بروز تهییج  پذیری و راه   اندازی پارادوکس خشونت چندگانه و پیچیده هستند. بهبود آسیب  پذیری روان  شناختی پایه به سادگی امکان  پذیر نیست زیرا به عوامل مربوط به گذشته مرتبط است. با مدیریت تهییج مفرط از طریق عوامل سبب  ساز آن می  توان چرخه خشونت-پشیمانی را متوقف کرد.